Waarom ik stopte bij de beste baan die ik ooit had

Het was een goede baan. Eigenlijk meer dan dat.

Zeven jaar bij Van Lanschot Kempen. Een private bank met een naam die gewicht heeft. Ik begon als relatiemanager, groeide door naar business manager, en eindigde als projectmanager met exposure aan strategische besluitvorming op MT-niveau. Een organisatie die écht indrukwekkende dingen doet, ook in een sector die berucht is om de mate waarin regulering beweging remt.

Toch stapte ik eruit. In december 2024. En dat was de moeilijkste beslissing die ik tot nu toe heb genomen.

De aantrekkingskracht van zekerheid

Ik snap het als mensen me vragen: "Maar waarom dan?"

Want op papier klopte alles. Ik werkte voor een toporganisatie. Ik rapporteerde aan mensen die wisten wat ze deden. Ik had ruimte, verantwoordelijkheid, en collega's die ik respecteerde. De sector is zwaar gereguleerd, ja. Maar je leert daardoor ook hoe je maximeert wat er binnen die kaders mogelijk is. Dat is een vaardigheid die niet iedereen heeft.

En dan is er de zekerheid. Salaris op de eerste van de maand. Een structuur die je houdt. Meetings die je agenda vullen. Collega's die vragen hoe het weekend was.

Die zekerheid is verleidelijk. Niet omdat je lui bent. Maar omdat de mens van nature op zekerheid is ingesteld. Risico vermijden is evolutionair logisch.

Wat er werkelijk speelde

Ergens in 2024 begon er iets te knagen.

Niet ontevredenheid. Het was subtieler dan dat. Het was de gedachte die je 's avonds wakker houdt, niet met paniek, maar met energie. De vraag die je niet kan loslaten: wat als je het zelf zou bouwen?

Ik had ideeën. Over hoe organisaties beter kunnen bewegen in digitale verandering. Over hoe de implementatie van AI faalt omdat niemand de menselijke kant aanpakt. Over wat er anders kan als je een opdracht binnenstapt zonder de politiek van een vaste positie.

Dat is het eerlijke antwoord. De drive groeide. De structuur van een grote organisatie hield dat niet meer bij. Niet omdat de organisatie tekortschoot. Maar omdat ik begon te voelen dat mijn energie ergens anders naartoe wilde.

De twijfel die niemand je vertelt

Ik ga je iets vertellen wat de meeste mensen niet zeggen.

De maanden voor mijn vertrek waren niet opwindend. Ze waren onzeker. Verwarrend. Er waren momenten dat ik mezelf afvroeg of ik niet gewoon dankbaar moest zijn voor wat ik had.

Want dat is de valkuil. Je zit in een situatie die objectief goed is. Je bent niet ongelukkig. Maar je voelt dat je stilstaat terwijl de wereld beweegt. En dan komt de vraag: ben ik degene die gelijk heeft, of ben ik gewoon ontevreden op een manier die nergens op slaat?

Ik sprak erover met mensen die ik vertrouwde. De reacties waren gemengd. "Weet je het zeker?" "Wat als het niet lukt?" "Heb je het financieel geregeld?"

Allemaal valide vragen. Maar geen van die vragen hielp me verder.

De identiteitscrisis na vertrek

Wat niemand je vertelt over stoppen bij een grote organisatie, is dit: je ontleent meer aan je werk dan je doorhebt. Veel meer.

De eerste weken na mijn vertrek waren vreemd. Ik had de vrijheid die ik had gewild. Maar er was ook iets anders. Stilte. Het ritme dat ik gewend was, was weg. De meetings, de collega's, de structuur. Opeens moest ik die structuur zelf maken.

En dan is er die andere vraag. Die je niet verwacht, maar die wél komt.

Wie ben je, als je niet meer kunt zeggen waar je werkt?

Die vraag klinkt misschien dramatisch. Maar probeer het maar eens. Je hebt zeven jaar "Ik werk bij Van Lanschot Kempen" als antwoord gegeven als mensen vroegen wat je deed. Dat zegt iets over je. Het positioneert je. Het geeft je een plek in de wereld van de ander.

Als dat wegvalt, moet je opnieuw definiëren wie je bent. Niet aan de hand van de naam op je LinkedIn-profiel, maar aan de hand van wat je daadwerkelijk kan, wilt, en aandurft.

Wat die weken me leerden

Ik ga hier niet zeggen dat alles makkelijk werd na die eerste schok. Dat zou een leugen zijn.

Maar ik leerde wel iets. Je kunt een zakelijke identiteit opbouwen die van jou is. Die niet verdwijnt als een bedrijf verdwijnt, of als een functie verandert. Die staat op wat je daadwerkelijk weet, ziet, en durft.

Dat vergt tijd. En ongemak. En het vermogen om heel even de zekerheid los te laten.

De vraag die ik me achteraf stel is niet: "Heb ik het goed gedaan?" Die vraag is niet interessant.

De vraag die ik me stel is: "Wat had ik eerder geweten willen hebben?"

Het antwoord is simpel. Dat het goed is om te twijfelen. Dat twijfel geen bewijs is van een slechte beslissing, maar van een serieuze. En dat de sprong altijd groter lijkt dan hij is, totdat je hem maakt.

Tot slot

Ik schrijf dit niet om je aan te moedigen om morgen je ontslag in te dienen.

Ik schrijf dit omdat ik merkte dat er weinig eerlijke verhalen zijn over die tussenfase. Over de periode tussen "goed werk hebben" en "iets eigens bouwen." Die fase is moeilijker dan de helden op LinkedIn je doen geloven. En makkelijker dan de angst in je hoofd.

Als je zelf op dat punt staat: de twijfel is normaal. De onzekerheid is normaal. En de vraag die 's avonds blijft hangen, is de moeite waard om serieus te nemen.

Wat maakt dat jij tóch het gevoel hebt dat je meer moet doen?